Blog 11: De Verkiezingen

Onze blogster Monique is weer in de pen gekropen en heeft blog 11 geschreven over de verkiezingen.

De verkiezingen zijn weer voorbij. De stemmen zijn geteld, de studio’s opgeruimd en de politici staan weer klaar om te doen alsof alles om “de wil van het volk” draait. Maar zeg eens eerlijk, maakt het echt nog uit wie er in Den Haag zit?
Steeds meer mensen voelen aan dat de échte macht niet meer in het Binnenhof ligt, maar in Brussel bij instellingen die niet door ons gekozen zijn, maar die wél bepalen wat we mogen produceren, uitstoten, bouwen of betalen. En toch blijven we braaf stemmen op dezelfde partijen die dit systeem hebben opgebouwd. Hoe komt dat toch?
De media hebben een enorme rol gespeeld. Niet door te liegen, maar door te selecteren wat wél en wat geen aandacht krijgt. Economische malaise? Dat ligt zogenaamd aan “de omstandigheden”. Onvrede? Dat is volgens de praattafels “extreemrechts sentiment”. Zo wordt de kiezer heel subtiel gestuurd. Niet met propaganda, maar met perceptiemanagement.

Wie de perceptie beheerst, heeft alle macht. De rest mag alleen nog kiezen tussen verschillende versies van hetzelfde beleid. Er zijn mensen die waarschuwen voor een globalistische agenda, of dat nu via het World Economic Forum, de Europese Commissie of financiële instellingen loopt. Het idee hierachter is dat Nederland als zelfstandige natie inefficiënt is. Beter één grote Europese provincie met uniforme regels, een centraal digitaal betaalsysteem (CBDC), en een digitaal ID voor iedereen. Handig, toch?

Het klinkt als vooruitgang, maar de prijs is hoog want soevereiniteit en privacy verdwijnen langzaam uit beeld, stap voor stap, wet na wet. Intussen verandert onze samenleving razendsnel. Migratie, polarisatie, identiteitsdebatten en dit alles zorgt voor een samenleving waarin mensen elkaar minder vertrouwen. Een verdeelde bevolking is makkelijker te sturen dan een hechte gemeenschap. Een individu kun je vormen, afleiden, controleren. Een hechte gemeenschap? Die stelt vragen.

En terwijl we discussiëren over wie wat mag zeggen op X of hoe iemand zich identificeert, verdwijnen de écht ingrijpende dossiers geruisloos in commissievergaderingen en Europese beleidsstukken. 

Wil je weten waar de macht écht zit? Kijk niet naar waar het nieuws over gáát maar naar waar het nieuws niet over gaat.
Geen debat over de digitale munt. Weinig aandacht voor de beperkingen op contant geld. Nauwelijks discussie over wetten die de vrijheid van meningsuiting onder druk zetten.

Wordt het niet eens tijd dat we stoppen met stemmen op gezichten en beginnen met nadenken over het systeem erachter? Een computersysteem dat verouderd is wordt vervangen maar een politiek systeem dat zijn beste tijd gehad heeft blijven we maar proberen te updaten.

Rutte zei ooit tijdens een coronapersconferentie dat als wij, het volk, zouden zeggen dat het genoeg was, de maatregelen zouden stoppen. Maar dat deed een groot deel van de bevolking niet dus het circus kon gewoon doorgaan. Zou het kunnen zijn dat een groot deel van de bevolking ook een update nodig heeft? Ik kreeg er destijds in ieder geval een “error” van in mijn hoofd en na de uitslag van de verkiezingen voelde ik ‘m weer terugkomen…..