Blog 7: Krant

In de zevende blog van Monique schrijft ze over haar gevoel en mening na het lezen van een stuk in de Andere Krant over de corona periode.

De Andere Krant is een zaterdagkrant die ik regelmatig met veel interesse lees.
Laatst stond er een oproepje in deze krant om zoveel mogelijk verhalen en ervaringen uit de coronaperiode op papier te zetten en te sturen naar de parlementaire enquêtecommissie corona. Medisch ethisch adviseur Wendy Wittemeijer roept Nederlanders op om dit te doen en ze vertelt:
“De leden van deze commissie worden gevoed met cijfers en wetenschappelijke adviezen, maar wat nog niet bij de commissie ligt, zijn onze eigen verhalen. Er is nog zoveel niet verteld, door de media doodgezwegen of gecensureerd. Gevoelens kun je niet meten. Als we deze reacties vanuit de samenleving laten horen tonen we de emoties en dat het nog steeds leeft. Daar zullen ze iets mee moeten doen”.

In mijn hoofd gingen direct allerlei radartjes draaien en ging ik terug naar dat tijdstip waarop premier Rutte ons met een ernstig gezicht vertelde dat ons land, de wereld in groot gevaar was vanwege een griepvirus. Dat Nederland op slot ging.
Het leek net alsof ik naar een slechte B film zat te kijken maar voelde geen enkele vorm van angst of paniek. Ook al deed hij daar enorm zijn best voor.
Eerlijk gezegd raakte ik behoorlijk geïrriteerd door zijn vage, angstopwekkende verhaal en dacht dat iedereen er zo in zou staan. Maar daar vergiste ik me behoorlijk in. We weten allemaal in wat voor onwerkelijke maatschappij we vanaf dat moment terecht zijn gekomen.
Ik heb geen enkele verklaring voor het feit dat ik geen moment heb gedacht dat dit virus een serieuze bedreiging zou zijn. Heb me dit echt heel vaak (en nog steeds eigenlijk) afgevraagd maar of ik hier ooit een antwoord op zal krijgen?
Met verbazing keek ik die eerste periode naar alles wat er om me heen gebeurde en zag bijna iedereen in mijn omgeving sidderen van angst. Zelfs vrienden en familieleden waarvan ik altijd dacht dat ze nuchter waren en met gezond verstand naar problemen konden kijken. Het was fascinerend en beangstigend tegelijk.
Dus ja, ik had wel degelijk angstgevoelens, niet voor het virus maar voor al die angstige mensen. Ik voelde intuïtief aan dat daar de allergrootste bedreiging lag.

Bij toeval zag ik kort na de start van dit alles een aflevering van Eva Jinek. Zij had een huisarts aan tafel, Rob Elens, en hij vertelde een hoopvol en positief verhaal waar ik heel blij van werd. Hij had al veel Coronapatiënten kunnen helpen met een relatief eenvoudige behandeling met middelen die ruim verkrijgbaar waren.
Ik hoor mezelf nog zeggen “zie je wel, er is al een oplossing en alles zal snel weer normaal zijn”.
Mijn verwachting was dat de volgende dag alle kranten en andere media vol zouden staan met dit geweldige nieuws maar waar ik ook zocht, helemaal nergens werd dit fantastische nieuws besproken. Ik was verbijsterd.
Dat was het moment waarop ik voor het eerst dacht “het klopt niet”.
Nu ruim 4 jaar verder weten we inmiddels dat er heel veel niet klopte en mondjesmaat en met veel tegenwerking komt er steeds meer schokkende informatie naar boven.
Laten wij allemaal onze ervaringen opschrijven en naar de parlementaire commissie Corona sturen (kan ook anoniem) zodat alle cijfers en statistieken die de leden van deze commissie te zien krijgen, ook een “gezicht” krijgen.

Ik zal in de Vrij Leerdam Telegramgroep het artikel van Wendy Wittemeijer delen en hoop dat jullie allemaal in de pen klimmen om je verhaal te delen want het Coronabeleid is disproportioneel en heel schadelijk geweest en mag nooit meer gebeuren. Nooit meer.

pecorona@tweedekamer.nl